Een veertiger met rollator veroorzaakt een soort kortsluiting bij de gemiddelde persoon. Ineens lijkt men mijn naam te vergeten, zelfs mijn identiteit. Ooit kunstenaar en organisator, nu vooral: vrouw met rollator.

Uit onderzoek blijkt dat de gemiddelde rollatorgebruiker 78 jaar oud is. Het merendeel is vrouw. Vaak zijn er fysieke klachten zoals hernia, reuma, artrose of simpelweg ouderdomsklachten. Mijn vader was de 80 gepasseerd en liep slecht door zijn reuma. Toen ik hem een rollator adviseerde was zijn reactie ‘daar ben ik nog niet aan toe’. Kort voor zijn overlijden was hij er wel aan toe maar zijn fysiek niet meer.

Wandelstok, elleboogkruk of rollator

Ik was 43 jaar, de neuroloog vond lopen zonder rollator onverantwoord. Ik weigerde (was er nog niet aan toe) en kocht mokkend een antieke wandelstok met ruimte voor een flesje (sterke) drank. Verborgen onder het koperen handvat dat de vorm van een paardenhoofd had. Als het dan per se moest dan zo’n bijzondere stok.

Lang verhaal kort, één stok geeft weinig steun. Ik strompelde van bankje naar bankje, kreeg last van de artrose in mijn pols en moest inzien dat dit niet voldeed. De revalidatiearts adviseerde twee elleboogkrukken. Een dag of wat en meerdere halve valpartijen verder volgde het advies: twee wandelstokken. Standaard modelletje met ergonomische handvatten.

Bewegen met twee stokken is een crime. Onderweg met onze jonge zoon kon ik zijn hand niet meer vasthouden, geen handen vrij voor boodschappen en waar laat je die dingen tijdens het afrekenen? Toch moest ik eerst een zware ruggenmergoperatie ondergaan en het ziekenhuis in een rolstoel verlaten voordat ik accepteerde dat een rollator waarschijnlijk toch de beste optie was.

Veel te jong voor een hulpmiddel?

Ik worstelde en worstel nog steeds met mijn verschijning, ik voelde mij als veertiger veel te jong voor zo’n ding en dat vind ik 15 jaar later nog steeds. De omgeving maakt het er niet gemakkelijker op. Talloze keren kreeg ik ongevraagd te horen ‘te jong voor dat ding’ te zijn. De buschauffeur rijdt standaard weg terwijl ik mijn rollator nog moet vastzetten. Ik lijk niet op de plaatjes van ‘80-plusser met hulpmiddel’ uit de cursus. Concerten, horecagelegenheden, stations. Je kunt letterlijk overal in de problemen raken met rollator: ‘alleen rolstoelplaatsen’, ‘geen ruimte voor dat ding’, ‘de lift doet het wederom/nog steeds niet’.

Met iemand meerijden wil zeggen dat de rollator in de kofferbak moet, ‘je kunt wel even zonder, het is zo’n gedoe!’ Luchtvaartmaatschappijen willen mijn hulpmiddel tussen de koffers op de bagageband zetten, onder een stapel zware koffers in het ruim en kijken in hoeveel delen de rollator arriveert op de plaats van bestemming.

Stel dat we voortaan iedere brildrager vertellen te jong te zijn voor dat ding. Ook iedereen met gehoorapparaat, contactlenzen, bril, steunzolen, kunstgebit, gebitsbeugel, steunkousen, spalk of braces.

Wat zou het heerlijk zijn als de omgeving ‘dat ding’ zonder morren en ongeacht je leeftijd accepteert. Een hulpmiddel is geen gadget waar je voor kiest maar een product dat je helpt.