Accepteren

Onverwachts stond ze aan de deur
En vroeg hoe of het ging
Ik barste toen in huilen uit
Niet zomaar om een ding
Soms stelt alles je teleur

Zij zelf wist ook wel wat het was
En bood me hulp
Wat ik echt wel waarderen kon
Maar ik moest het eerst leren
Om hulp te accepteren

Accepteren, wie je bent
Hoe je bent geboren
Ook al zou je graag
Bij een andere groep behoren
Niet bij de groep van ‘mantelmama’s
(Een mooi geleend woord)
Of ‘rolstoelers’, of wat dan ook.

Accepteren dat je er mag zijn
Met zorgen, groot of klein
Er wordt me hulp geboden
Ik twijfel een tel
Ben ik te hoogmoedig?
Zeg ik, ‘ik red me wel?’

Of laat ik me een keer ontzorgen?
Neem de hulp met beide handen aan
Durf ik eerlijk te zijn en te zeggen:
‘Ja, het is waar,
Het zorgen valt me soms wel zwaar.’

Buitenstaanders die het vaak niet snappen
Waar je zoal mee bezig bent
En vaak is het zo:
Je moet eerst bij een groep behoren
Om een ander daadwerkelijk te horen

Dus ben ik dankbaar voor het feit
Dat er mensen om mij staan
Die zelf ook een weg hebben gegaan
Van zorgen en verdriet
Die weten wat zorgen zijn
Maar klagen niet!