Een gladde rug en geduld

Dat moet je wel hebben als je er mee te maken hebt.
Met artsen, therapeuten of rolstoel leveranciers.
Want ook dat zijn maar gewone mensen.
Met gebreken. Ja, dat wel.
Gewoon mensen zoals jij en ik.

Want gebreken wie heeft ze niet?
Twee linkse schoenen op de Mitchellbrace.
De rollator op verkeerde hoogte.
Instellen van een statafel?
Eigenlijk nog nooit gedaan.
Onbekwaam.
Daar kwamen we achter.
Maar toch moest die persoon het doen.

Alles weer overnieuw.
Wachten op een volgend moment.
Wéér terug om spalken te passen.
Wanneer zijn ze eindelijk goed?

Mag het ook in één keer, of is twee, drie, of vier de norm?
Weken of zelfs maanden
Wachten op iets nieuws.
Waar je mee uit de voeten kunt.

Deze wereld moet je kennen,
maar ken je liever niet.
Je hebt ermee te maken.
Of je nu wilt of niet.

Gelukkig gaat er ook veel goed.
En leven wij in Nederland.
Daar is de zorg nog opperbest.
Wij mogen echt niet klagen.

Kijk eens naar onze verre naaste,
waar een kind met dezelfde aandoening
Een hoofd heeft als wel twee keer een voetbal.

Ruilen? Nee, dat nooit.
Ik smeer m’n rug wel in.
En dat geduld?
Dat neem ik op de koop wel toe.