Indrukwekkende lezing Levend Verlies door Manu Keirse
‘In de eerste jaren na de geboorte van mijn zoon begreep ik mijn eigen gevoelens en klachten niet goed. Totdat ik in aanraking kwam met de term Levend verlies. Dat moment gaf mij herkenning en begrip en liet mij zien hoe belangrijk het is om hier aandacht aan te besteden. Manu Keirse geeft woorden aan wat voor velen moeilijk onder woorden te brengen is’, zo opende Heleen Bieshaar, zelf moeder van een zoon met spina bifida en hydrocephalus, de bijeenkomst over Levend Verlies op zaterdag 21 maart.
100 deelnemers luisterden naar de lezing door Manu Keirse over Levend Verlies, georganiseerd door SBH Nederland. Volwassenen met spina bifida en hydrocephalus, ouders van kinderen met SBH, zorgverleners maar ook deelnemers van andere patiëntenverenigingen waren aanwezig tijdens deze indrukwekkende lezing.
Onzichtbaar verlies
‘Ik spreek nooit over rouw verwerken of verdriet verwerken, want dat betekent dat het ooit achter de rug moet zijn. Afval verwerk je, maar rouw blijft gedurende het leven op onverwachte momenten terugkomen. Verlies is bijzonder moeilijk als je het niet ziet. De blauwe plekken zijn onzichtbaar. Verlies overleven is rouwarbeid, dat is emotioneel en fysiek uitputtend. Als je zelf een beperking hebt of je kind heeft een handicap, dan heb je te maken met die momenten van onzichtbaar verlies’, legde Manu Keirse uit. Dit leidt regelmatig tot onbegrip bij de mensen om je heen, simpelweg omdat zij de kennis niet hebben over leven met verlies. Artsen, zorgverleners, familie en vrienden kunnen zich verdiepen in Levend Verlies door erover te lezen. Door meer kennis weet je ook beter hoe je kunt reageren als iemand verdriet heeft, rouwt om wat had kunnen zijn maar niet is.
Landkaart & Landschap
In zijn lezing had Manu Keirse ook oog voor de zorgprofessionals die vaak in tweestrijd zitten tussen de volle wachtkamer en de aandacht voor een patiënt. Uiteindelijk draait het om drie woorden, aldus Manu Keirse: ‘Warmte, begrip en luisteren. Oprecht luisteren met aandacht. Wees aanwezig op de momenten dat het moeilijk is. En we hebben elkaar nodig: artsen kennen “de landkaart”, hebben de medische kennis, weten hoe de wegen lopen. Maar mensen die leven met een handicap of chronische ziekte kennen “het landschap”. Zij weten waar je wel en niet moet zijn, vertellen over hun ervaringen onderweg. Je hebt beide nodig.’
Een lezing door Manu Keirse is als een warm bad, is als ademloos luisteren waarbij je elk woord in je opneemt, is als een waterval vol met mooie voorbeelden en ervaringen uit de praktijk. Na afloop was er gelegenheid om na te praten in kleine groepjes waar veel herkenning was in de ervaringen die werden gedeeld.
Veel dank aan de mytylschool Eindhoven voor de gastvrije ontvangst!
Foto’s: Heleen Bieshaar & Marianne Nijland