Ik sta voor de trappen die naar ons appartement leiden en kan wel huilen. Na een volle week in het ziekenhuis te hebben gelegen, waar mijn vastzittende ruggenmerg is losgemaakt, kan ik inmiddels een klein stukje door de gang lopen met een rollator. Maar een trap?
Het kost mij alles om boven te komen, ik weet dat dit een probleem gaat worden.

0-treden woning

In de weken die volgen train ik zoveel mogelijk. Buiten loop ik achter de rolstoel totdat ik niet meer kan en erin ga zitten. Maar hoe kom ik buiten? Steeds weer die trappen.
De arts maakt duidelijk dat ik zo niet kan blijven wonen. Traplopen is een te zware belasting. Ik kan beter mijn energie sparen voor andere dingen. Ik bel met de afdeling WMO (Wet maatschappelijke ondersteuning) van de gemeente. De Wmo-consulent geeft aan dat er geen traplift in ons flatgebouw mag komen omdat anderen daar hinder van kunnen ondervinden. Ik krijg een ‘0-treden indicatie’. Hiermee kan ik reageren op huurwoningen met een 0-treden label: woningen met een lift of woningen die gelijkvloers zijn. Geen trappen.
Zoveel liever zou ik in mijn huidige woning blijven, maar ik moet realistisch zijn.

De komende maanden zoek ik binnen de spaarzame aanbiedingen. Er zijn wel 0-treden woningen, maar deze hebben allemaal een leeftijdsgrens: minimaal 60 of zelfs 65 jaar. En geen inwonende kinderen. Ik ben 47 jaar, onze zoon moet nog 10 worden.
Na een half jaar zoeken neem ik weer contact op met de WMO. ‘Dat klopt’, zegt ze. ‘Woningen zonder trappen zijn voor ouderen met een mobiliteitsbeperking.’ En ik dan? Heb ik geen mobiliteitsbeperking? ‘Jouw groep is te klein om beleid op te maken.’

Life-event

Mijn inschrijftijd is te kort om in aanmerking te komen voor een woning in onze wijk of zelfs elders in de stad. Ik kies eieren voor mijn geld en ga voor woningruil. Een eengezinswoning met achtertuin, dichtbij een speeltuin. Op zich prachtig hoewel ik mijn geliefde wijk moet verlaten en naar een andere stad verhuis. En er zitten trappen in, naar de badkamer en de slaapkamers.
Opnieuw contact met een WMO-consulent, ditmaal van deze nieuwe gemeente, nu om een traplift aan te vragen. ‘Nee’, zegt ze, ‘traplift valt onder life-event.’ Ik val even stil.
‘U had kunnen weten dat leeftijd met gebreken komt. Rollators, scootmobielen, trapliften, wc- en douchesteunen, allemaal zaken waar je op oudere leeftijd mee te maken kunt krijgen en waar je dus voor moet sparen.’
Zoveel nonsens kan ik niet snel verwerken. Net voordat ik op wil hangen, wijst ze me op de lokale bridgeclub. Vanwege mijn mobiliteitsbeperking zou ik gevoelig zijn voor vereenzaming.

In ons ontwikkelde landje lijkt het zwart-wit: je bent oud en spaart voor hulpmiddelen die je later misschien nodig hebt, of je hebt een zorgzwaartepakket (ZZP) – tegenwoordig zorgprofiel (WIz)- waar beleid voor is. Maar een veertiger met een ‘lichtere’ beperking? Die valt letterlijk tussen wal en schip.
Die traplift koop ik zelf met mijn allerlaatste spaarcenten.